Onbekende ontmoetingen

//Onbekende ontmoetingen

Onbekende ontmoetingen

Dagelijks wandel ik over het eiland dat de nevengeul van de Waal scheidt aan de oevers van Nijmegen, mijn stad. Mijn twee honden struinen het land af, hollen achter een vluchtend konijntje aan terwijl ik sjouw, een duik neem, in het gras lig of zittend op de pier een podcast luister. Soms neem ik een plastic zak mee en ruim de rotzooi op. Soms laat ik het liggen, stap zelfs over een leeg colablikje heen zonder het mee te nemen.

Toen we de opdracht kregen een artistieke educatieve interventie uit te voeren, dacht ik onmiddellijk aan die rotzooi op het eiland. Het leek me mooi om daar iets van te maken. Om het te ruimen, te verzamelen en iets van te knutselen in het openbaar om zo de overige wandelaars uit te nodigen mee te doen. Ik zag een plastic eiland voor me dat ik in de nevengeul zou laten drijven, een ketting van aan elkaar geregen plastic flesjes dat ik zou spannen over de Waal. Enthousiast begon ik te ruimen. Na iedere wandeling nam ik een volle tas rotzooi mee naar huis.

Tijdens de les bespraken we het model. Stap 1, stop je eerste ideeën en geef jezelf de ruimte iets ánders te doen. Het veroorzaakte verwarring bij me, want ik wist al wat ik wilde doen. Ik wilde juist een beeldend werk maken omdat ik dat als schrijver nog niet eerder had gedaan. Ik wilde juist gaan samenwerken omdat ik zo gewend was alleen te werken. Ik wilde juist concreet iets bijdragen aan het milieuprobleem omdat ik doorgaans alleen maar mooie woorden had. Nu moest ik mijn plannetjes staken en “ruimte maken voor nieuwe ideeën”.

In de tuin stonden vuilniszakken vol met afval die ik al had verzameld. Het was januari. Het water steeg naar ongekende hoogtes en het eiland liep onder. Ik kon er niet meer op. Ik kon wel een nieuw plan uitdenken maar ik concludeerde dat ik dat juist heel goed kon: een plan uitdenken. Ik zat vol met plannetjes. Het was mijn kracht om heel snel concreet voor me te zien hoe je iets kunt aanpakken. Ik zou mezelf ook daarin kunnen uitdagen en dus ging ik op zoek naar een manier om zo planloos mogelijk te werk te gaan.

Ik postte een oproep op social media waarin ik aankondigde een onbekende ontmoeting aan te willen gaan, op een onbekende plek met een onbekend persoon en een onbekende doelstelling.

Er meldde zich iemand die mij wilde ontmoeten op het eiland. Mijn eigen eiland, waar het water inmiddels was gezakt. Lichtelijk teleurgesteld was ik met de locatie. Ik had me voorgenomen om alle plekken binnen de landsgrenzen als mogelijkheid open te houden en had verlangd naar onbekende plekken. Nu ging ik opnieuw naar het eiland. Er kwam een man aanwandelen die net als ik zijn hond had meegenomen. We kenden elkaar niet, maar bleken in dezelfde kroegen te komen, kenden dezelfde culturele plekken in de stad, dezelfde mensen, waren van plan op dezelfde partij te stemmen. Het was een fijne wandeling. Toch constateerde ik enige teleurstelling in de dagen die volgden. Kennelijk had ik een verrassende ontmoeting verwacht met iemand die ver buiten mijn eigen netwerk lag en in een andere bubbel dan de mijne verkeerde. Niets was minder waar. De eerste onbekende had zonder al te veel moeite al jaren in mijn leven kunnen zitten. Teleurgesteld zijn kon alleen maar betekenen dat ik verwachtingen had. En ik wilde nou juist zo open mogelijk op avontuur, zonder verwachtingen dus. Tijd voor nóg een poging..(wordt vervolgd)

Door |2021-04-21T15:28:07+02:0021 april 2021|0 Reacties

Laat een Reactie achter

Contact

Advies nodig? Laat hier je gegevens achter!