Eindbestemming onbekend

//Eindbestemming onbekend

Eindbestemming onbekend

Om mijzelf te verrassen ging ik op zoek naar onbekende ontmoetingen. Daar ging iets aan vooraf. Voor de Master Kunsteducatie denk ik veel na over onderwijs. Over hoe het in elkaar zit, waarom ik daar zelf vroeger zo’n broertje dood aan had en wat ik tegenkom als ik voor de klas sta als poëziedocent. Nu even over dat laatste:

de poëzielessen die ik geef in het PO en VO bied ik altijd aan in een serie van 4 x 1 uur. Met een stapel boeken ga ik naar de groep. We werken met wat voor handen is. Van te voren werk ik geen lesprogramma uit. Dat is niet iets waar ik jaren geleden een theorie over had, het gíng gewoon niet anders. Ik merkte dat als ik een les voorbereidde ik nerveus werd: ik wilde de tijd in de gaten houden en alles aan bod laten komen. Er kon niet zo veel afwijkends gebeuren want dat schopte mijn programma in de war. Het was precies de reden waarom ik op jongere leeftijd nooit had gekozen om het onderwijs in te gaan: ik vond het een stressbaan! En bovendien had ik maar bijzonder weinig ruimte voor de leerlingen voor mijn neus.

Dus moest ik het anders aanpakken. Ik dacht goed na over de lessen, las over onderwijs, poëzie en kunsteducatie, bereidde lessen voor, schreef alles uit, flikkerde toen alles weg en fietste vrolijk fluitend naar de school met een stapel boeken op mijn bagagedrager Ik bleek voldoende in huis te hebben om les te kunnen geven, had geen programma meer waar ik zenuwachtig van zou worden en had alle ruimte voor de leerlingen. Dat werkte!

Uiteraard ervaar ik zelf dat het werkt. Maar ik krijg ook terug van de leerlingen dat het werkt én ik krijg het terug van de leerkrachten. Het feit dat er binnen de lessen ruimte is voor de stemming van de groep of van de individuele leerling, voor de mogelijkheden of juist beperkingen van het klaslokaal, voor de weersomstandigheden of de politieke of maatschappelijke actualiteit is van grote meerwaarde voor de les. Leerkrachten geven vaak aan dat ze jaloers zijn op de mogelijkheden die ik heb binnen mijn lessen, en dat snap ik. Leerkrachten zitten vaak zo ontzettend vast aan afspraken, programma’s, meetmomenten en methodes dat er weinig ruimte meer overblijft. Maar dat betekent niet dat die ruimte er niet is!

Het is die ruimte die me fascineert. De ruimte die zit in alles wat je doet en meemaakt, in iedere beslissing die je maakt: het kan ook anders, je kunt het ook anders doen/ervaren/voelen/wensen/zien…

Voor mijn artistiek educatie onderzoek gooi ik mijzelf een aantal keer in onbekende ontmoetingen op onbekende plaatsen met een onbekend programma. Om die ruimte te verkennen, maar ook om te ontdekken wie die ruimte nog meer wil verkennen. Dat blijkt moeilijker dan gedacht (wordt vervolgd)

Door |2021-04-21T14:51:27+02:0021 april 2021|0 Reacties

Laat een Reactie achter

Contact

Advies nodig? Laat hier je gegevens achter!

[contact-form-7 404 "Niet gevonden"]