Dat zijn wij zelf
Ik zie je in mijn handen en in de wolken, in mijn spiegel en
in mijn kind en vraag me af wanneer je bent begonnen te vertrekken. Of nee,
wanneer je begonnen bent met dóódgaan. Ik vraag me af:
wanneer ben je begonnen met doodgaan en hoe kan ik dat hebben gemist?
Na de plotselinge dood van mijn moeder in de zomer van 2023 begon ik haar te schrijven. Ik schreef haar omdat ik wilde dat ze me antwoord gaf op al de vragen waarmee ik was blijven zitten.
Tijdens het schrijfproces ruimde ik ook haar huis op, doorzocht haar spullen en stuitte zo op een metalen kist. De kist bleek vol te zitten met familiedocumenten; geboortebewijzen en aankoopbewijzen uit de vorige eeuw. Maar vooral het verslag over de vier concentratiekampjaren van mijn opa intrigeerde me.
Had het oorlogsverleden van mijn opa en oma ervoor gezorgd dat mijn moeder niet meer naar een dokter had willen gaan?
Recensies
Media over Dat zijn wij zelf

‘Dat zijn wij zelf’ is een tedere bespiegeling over de relatie tussen moeder en dochter, familie, rouw, en over hoe een oorlogstrauma tot de dag van vandaag een gezin kan verdelen. Bovenal is het een ode aan een moeder.



