Verbinding – Blog voor Restaurant Stroom

Home » Verbinding – Blog voor Restaurant Stroom

Verbinding – Blog voor Restaurant Stroom

Ik drink koffie in het achterste gedeelte van Stroom. Verderop links zit de chef te denken over een nieuw menuutje. Zo nu en dan kijkt ze verlekkert uit het raam. Rechts van mij zitten twee mannen met twee kleine kinderen. De meisjes zijn ongeveer even oud. Ze waggelen heen en weer, naar elkaar, van elkaar, naar de vaders, en naar de boekenkast naast mij. Het kleine blonde ding, twee staartjes op haar hoofd, houdt haar pas in als ze voor de kast staat. We voelen allebei dat ze dícht langs mij moet, om een boekje uit de kast te pakken. Ze twijfelt. Ik leun achterover in de kast en geef haar daarmee iets meer ruimte. Maar ik ben nog te dichtbij. Ze doet een stapje terug, kijkt van mij naar de boekenkast, besluit dan niet langs mij te willen, en loopt terug naar een van de mannen bij wie ze op schoot kruipt. Over zijn schouder loert ze naar mij. Ze lijkt een inschatting te maken van de route: kan ze op een andere manier langs mij om bij de boekjes te komen? Of ben ik wellicht gewoon veilig genoeg om langs te schuiven, aan te raken zelfs? Zal ik haar opeten? Ik glimlach op mijn zoetst naar haar. Ik wil haar het gevoel geven dat ze veilig is, maar ga niet voor haar aan de kant. Niet om flauw te doen, maar omdat ze het prima zelf kan inschatten.

Het weer overstemt mijn gemoedstoestand. Toen ik hierheen fietste was ik onrustig. Te veel aan mijn kop, te veel te doen voor de kerstdagen en te weinig vertrouwen in mijzelf. Soms loop ik ervan over, soms heb ik er ineens tekort aan. Vertrouwen.

Nu ik hier binnen zit, de warmte, de lekkere koffie de goede sfeer van een fijne plek om me heen, groeit mijn vertrouwen weer. Soms heb ik het nodig om even verbinding te maken met een andere sfeer, andere mensen waaraan ik mij lijk te kunnen opladen, zodat mijn vertrouwen weer groeit. Daar kun je dan wel op besparen, door jezelf door je werkdag heen te duwen, maar mijn ervaring is dat het vaak meer oplevert als je er even uit kunt stappen. Even een andere omgeving, een lekkere koffie, een fijne lunch en afstand van alles waar je in zit. De rest van mijn dag is dan vaak productiever dan wanneer ik mijzelf er doorheen had geduwd.

Het lijkt ook op te gaan voor het meisje. Ze legt haar hoofd even in de nek van haar papa en kijkt me aan met haar duim in haar mond. Dan ineens maakt ze zich los van de veilige schoot, staat op en stapt op mij af. Zonder dat ze afwacht of ik aan de kant ga of niet, beweegt ze voorzichtig langs mij heen om bij het onderste schap te kunnen. Ze pakt een boekje en kijkt me dan pas aan, grinnikt even en rent terug naar papa’s schoot.

Door |2019-03-21T06:25:24+00:006 december 2018|2 Reacties

2 Reacties

  1. photobooth 29 juli 2019 at 09:13 - Antwoord

    Leuk artikel.

  2. Peter van Willigen 16 april 2019 at 10:20 - Antwoord

    Haha erg leuk stukje!

Laat een Reactie achter

Contact

Advies nodig? Laat hier je gegevens achter!