Slaap.

By Posted in - Geen categorie on januari 5th, 2016

Ik ben gewend ‘s nachts te slapen. Dat klinkt voor de hand liggend, maar nu ik ’s nachts níet meer slaap, weet ik pas hoe weinig voor de hand liggend dit is. Vroeger, dat is; toen ik ’s nachts nog sliep, was het logische gevolg van mijn hoofd op het kussen leggen; slapen. Acht uur haalde ik met gemak en hoewel ik sinds de komst van mijn eerste kind (zestien jaar geleden) nooit meer helemaal ononderbroken de nacht doorhaalde, scheelde het niet veel. ’s Nachts even wakker worden, om me om te draaien en tevreden te constateren dat niemand een flesje, borst, knuffel of plaswandeling nodig had, maakte het wakker worden juist zo lekker. Ik sliep weer voor ik goed en wel had kunnen constateren dat ik wakker was.

Sinds een aantal maanden is dit anders. Nadat de arts mij als “uitgeput” had gediagnosticeerd (wat niet kwam door het slechte slapen) kon ik ineens ook niet meer slapen. Hij had daar snel een oplossing voor: Metazopam. Een verrukkelijk klein pilletje die ervoor zorgt dat je zo’n kleine tien uur dood in je bed ligt. Dat klinkt misschien eng, maar is alles behalve dat. Geen dromen waarin je in allerijl klusjes moet klaren waar je overdag niet aan toe kwam, geen zoektochten naar mensen die je mist in je dagelijks leven of moordpartijen van de mensen die je zo graag zou missen in je dagelijks leven. Gewoon tien uur slapen en uitgerust wakker worden, fijn.

De bijsluiter meldde echter dat er risico was voor verslaving, wat bij mij altijd de alarmbellen doet rinkelen. (De confrontatie met een flinke portie alcoholisme en drugsmisbruik in je naaste omgeving maakt een verstandiger mens van je.) Dus besloot ik na één stripje te stoppen met de pillen. Na een paar weken sliep ik weer op eigen houtje. Ondertussen moest ik aan de slag met die uitputting, dus het slapen kwam van pas. Ik sliep de eerste weken ’s nachts en overdag, en wisselde het slapen af met boswandelingen, kopjes thee drinken met mijn kinderen en drie seizoenen Orange is the new Black, één seizoen Dicte, twee seizoenen Modern Family kijken of de bank, als ik niet in slaap viel. Langzaam ging het beter met me. Ik kreeg weer kleur op mijn wangen en steeds regelmatiger de behoefte om níet te gaan slapen. Dat ging dus goed.

En toen ineens kon ik weer niet slapen, juist toen het beter ging. Ik dacht dat ik wel doorhad wat er gaande was en begon te lezen over de Tao, haalde bij de bieb een cd met meditatieoefeningen en deed elke ochtend trouw een paar zonnegroetjes. Ik moest immers gewoon leren van mijn uitputting, en Zen worden tot op het bot zodat me dat niet nog een keer zou gebeuren.  Nu lig ik me al een uur af te vragen hoe een Chinees toetsenbord eruit ziet. Klaarwakker. De plingplong geluiden van mijn nieuwe sleep app, maken een hele nieuwe fantasie in me wakker. Als je zo veel tekens hebt, hoe kun je dan een toetsenbord ontwikkelen? Dat is wat me wakker houdt vannacht. Willem Wever weet raad! Gelukkig maar. Nu hoeft niemand daar meer van wakker te liggen. Inmiddels heb ik ook een kop slaapthee met honing en melk op en een bruine boterham met roomboter en dik chocoladepasta. Dat laatste staat nergens vermeld als slaapmiddel maar is wel erg lekker en ik hoop dat ik nu zo moe word van het verteren daarvan dat ik nog een paar uurtjes kan slapen. Welterusten.

Please leave a Comment...