Leven met slechts één zekerheid.

By Posted in - Geen categorie on januari 30th, 2015

Toen ik vorig jaar waakte bij mijn 96-jarige oma en ’s nachts heibel schopte in het verpleegtehuis waar we verbleven omdat ik een hogere dosis morfine eiste, zag ik van dichtbij hoe zeer wij als mens ons best doen om de dood te ontkennen. Het was nacht. Er waren twee zusters die zorg droegen voor alle bewoners van het gehele verpleegtehuis, en nu aan weerszijden van de vrouwelijke arts oma’s kamer binnenkwamen. De arts zette haar zwartleren dokterstas op het voeteneind van het ziekenhuisbed waarin een klein hoopje mens kermde.
‘Ik moet u waarschuwen,’ zei ze, terwijl we handen schudden, ‘dit kan haar dood worden.’
‘Waar denkt u dat het hier om te doen is mevrouw?’ vroeg ik.
De dood stond al dagen in de hoek van de kamer. Telkens vanuit mijn ooghoek zag ik hem staan. Ik vroeg me af waar hij nog op wachtte.

De afgelopen weken wordt er met grote regelmaat in de media gesproken over veiligheid. Hoe groot is onze veiligheid? Wat doet men eraan haar te vergroten? Hoe zeker weten we dit? Hoe kunnen we het nog zekerder weten?
Herhaaldelijk is me opgevallen dat er een deskundige wordt geïnterviewd en dat de interviewer alles uit de kast trekt om hem een eenduidig antwoord te ontlokken. Dit leidt tot absurde gesprekken:
‘Kunt u de veiligheid garanderen?’
‘Ik kan u garanderen dat we er alles aan doen om de veiligheid te kunnen garanderen.’

Heus, ik begrijp angst, en ik begrijp de noodzaak om ons te weren tegen randidioten. En laten we het eens in de bek kijken; er bestáán randidioten, die zijn er altijd al geweest en zullen er ook altijd zijn. Dat wordt niet erger, we zijn alleen met steeds meer mensen op de wereld en dus misschien worden het er iets meer. Stel 1% van de mensheid is kortzichtig en niet bereid daar iets aan te doen, waar ik denk ik in één klap de meeste randidioten aardig mee definieer, dan hebben we het toch nog over zo’n 70.000.000 randidioten. Dat is best veel. Ik hoop trouwens dat het percentage lager ligt.
Daarnaast zijn we ook steeds beter op de hoogte natuurlijk. In 1572 slachtten de katholieken zo’n 20.000 protestanten af in Frankrijk in het tijdsbestek van luttele weken. (Bartholomeusnacht) Maar ik betwijfel of ze daar op dat moment in Afrika massaal van wakker lagen. Of wordt ons verdriet ook gestuurd door de lens van de camera?
Terwijl heel Europa huilde over de 12 slachtoffers van de aanval op  Chalie Hebdo, hakte Boko Haram 2.000 koppies in de pan.

Er is geen ontkomen aan. We kunnen beschermen en verlengen, zelfs klonen en opnieuw beginnen en ieder voor zich moet beslissen hoe ver hij wil gaan. Maar laten wij de nadruk leggen op het leven. Leef! Gewoon, ademhalen, doorstappen, genieten. Wij leven immers allen met slecht één zekerheid.

Please leave a Comment...